"พี่ขอโทษนะ....แต่พี่ยังลืมคนเก่าไม่ได้" 

           นั่นเป็นประโยคต่อมาที่นัทได้ยินจากปากวิทย์หลังจากคำบอกเลิก

          หญิงสาวไม่ตอบอะไรเลยแม้แต่คำเดียว  การที่เธอได้มาคบกับวิทย์

มันเป็นแค่ช่วงระยะเวลาสั้นๆก็จริง  แต่มันก็ช่วยรักษาแผลใจของเธอได้

มันทำให้เธอคิดถึงคนเก่าของเธอน้อยลง

แต่เธอไม่สามารถช่วยให้วิทย์ลืมคนเก่าได้เลย

         หญิงสาวเดินจากมาอย่างเงียบๆ พร้อมกับน้ำตา .....

มันเป็นน้ำตาที่เกิดจากความเสียดาย...

เสียดายที่เลือกเดินมาทางนี้....

เสียดายที่หวังกับความรักแบบฉาบฉวยนี้มากเกินไป....

          และมันก็สร้างความทรมานให้กับนัททุกครั้ง

ที่เห็นว่านนท์กับจิ๊บอยู่ด้วยกัน  พูดคุยกัน  จับมือกัน....

.....ฉันเจ็บปวด....เจ็บปวดเหลือเกิน........

          แต่เธอคงไม่โทษวิทย์หรอก....

เหตุผลของเขา  เธอเองก็เข้าใจดี

....ลืมคนเก่าไม่ได้.....

คำนี้มันก็ยังติดอยู่ในหัวใจเธอตลอดมาเหมือนกัน

ความสับสนหลายอย่างเกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน

เธอเสียดายที่ปฏิเสธนนท์  และปล่อยให้เขาไปคบกับคนอื่น

เธอเสียใจที่วิทย์บอกเลิก  ทั้งที่เธอเองก็หวังจะคบกับเขาไปนานกว่านี้

เธอเกลียดตัวเอง  ที่เอาแต่คิดถึงคนเก่า  คนที่ทิ้งเธอไป

เธอเกลียดความกลัวของตัวเอง....

ความกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่....

กับคนที่ได้ใช้คำว่า "เพื่อน" ร่วมกันมาก่อน

.....ใช่....ฉันกลัวการที่จะต้องเปลี่ยนสถานะจากเพื่อน...มาเป็นแฟน...

และเมื่อถึงวันที่เราโชคร้าย  ต้องเลิกรากัน....

ความเป็นเพื่อนนั้น  มันอาจจะไม่เหลืออยู่เลย....

         

          เย็นวันหนึ่งที่ตึกคณะ  ขณะที่นัทกำลังนั่งซึมเหมือนคนไม่มีวิญญาณ

          "ไปปั่นจักรยานเล่นกันมั้ย"  นนท์เอ่ยชวน 

          แล้วทั้งคู่ก็ได้เปิดใจคุยกัน....

          "แกโอเคนะ"  น้ำเสียงที่เขาพูด  เปี่ยมไปด้วยความห่วงใย

          "อืม....คงงั้น"  นัทตอบ  น้ำตาเริ่มเอ่อล้นจนเกือบจะไหล

          "ไม่ต้องห่วงหรอก  เดี๋ยวก็ดีขึ้นกว่านี้  ..... แล้วแกล่ะ  ไปถึงไหนแล้ว"

หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะถามเรื่องราวของอีกฝ่ายบ้าง

แม้จะรู้ว่าคำตอบที่ได้  มันจะทำให้น้ำตาตัวเองต้องไหลออกมา

          "ก็...คบกันแล้ว"  น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา

เหมือนเขารู้ว่าคำตอบนั้นมันจะทำร้ายเธอ

          แล้วความเงียบก็เข้าครอบงำทั้งคู่

          "นัท....ถามจริงๆเถอะ....แกชอบฉันบ้างหรือเปล่า"

          หญิงสาวเงียบไปชั่วครู่

          "อืม...."

         เสียงเบรกจักรยานดังลั่น

         "แกทำอะไรเนี่ยยยย  หัวทิ่มหัวตำไปหมดแล้ว"  นัทโวยวาย

         ชายหนุ่มหันกลับมาจ้องหน้าเธอ  "แกพูดจริงหรือเปล่า"

          "เออ  พูดจริง  แต่จะจริงไม่จริงแล้วมันมีประโยชน์อะไร"

         "มีสิ.....ฉันจะไปบอกเลิกจิ๊บ......แล้วมาเดินหน้าจีบแกอีกครั้ง"

        แล้วเย็นวันนั้น....นนท์ก็ทำตามที่พูดจริงๆ............

 

 

         ..........ฉันกำลังทำร้ายผู้หญิงคนนึง.....ด้วยความเห็นแก่ตัวของฉันเอง...............

การใช้ชีวิตแบบเฟรชชี่น้องใหม่ดำเนินมาได้เกือบครบเทอม

นี่...จิ๊บเค้าจีบแกหรอ”  นัทเอ่ยถาม 

เมื่อรู้ข่าวว่าเพื่อนสาวในคณะคนหนึ่งได้ปิ๊งปั๊ง  แล้วก็กำลังดำเนินการจีบนนท์อยู่

                “อืม  ก็คุยๆกัน”  นนท์ตอบ  “แล้วแกล่ะเป็นไงมั่ง  แฮปปี้ดีล่ะสิ

                นนท์ถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างนัทกับพี่วิทย์  ที่ได้ตกลงเป็นแฟนกันแล้ว

                “ก็ดีอ่ะ.........  แล้ว...แกชอบจิ๊บรึเปล่า....”  เสียงอันแผ่วเบาเอ่ยถาม

โดยไม่มองหน้าอีกฝ่าย  ความรู้สึกประหลาดเกิดขึ้นในใจ                

                “เค้าก็คุยสนุกดี  ทำให้ฉันหายเศร้าเรื่องแกได้เยอะเลย

                “อ๋อ...งั้นหรอ........ฟังจากน้ำเสียงที่ตอบมา 

ทำให้นัทรู้ว่านนท์ก็พึงพอใจในตัวจิ๊บไม่น้อย

                “แกสบายใจได้แล้วนะ  ฉันจะไม่ซึมกระทือให้แกเห็นอีกแล้วล่ะ 

เป็นเพื่อนกันได้อย่างสบายใจ  เขาส่งยิ้มที่แสดงถึงความสบายใจมาให้ 

แต่ทำไมมันถึงทำให้นัทรู้สึกเจ็บปวดได้ขนาดนี้นะ 

นี่เขาจะไปจริงๆเหรอ....

ความรู้สึกที่เขามีให้เธอ  มันกำลังจะหมดไป...

เพราะผู้หญิงคนนั้นหรอ.....

               นัทรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอกหัก  และอยากรั้งนนท์เอาไว้

ไม่เอา.... ฉันไม่อยากให้แกไป.....

ถึงฉันจะไม่ได้ตอบรับความรู้สึกแก........... แต่ฉันก็ไม่อยากให้แกไปมีใคร.....

 

............นี่ฉันเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า...............

 

นัท....ฉันชอบแกนนท์เอ่ยปากบอกความในใจ ในวันที่ทั้งคู่คบกันเป็นเพื่อนมาได้สองเดือน

           ถ้าถามว่าเธอชอบเขาบ้างหรือเปล่า....ก็คงใช่......

เธอเองก็แอบมีใจให้เขาเหมือนกัน....แต่มันยังไม่ได้ชัดเจนในตอนนี้......

หญิงสาวยังไม่แน่ใจ.....แล้วอีกอย่าง....เธอเพิ่งถูกแฟนทิ้งมา.....