พลูโต

posted on 09 May 2009 01:12 by nutsitta

 

ขณะนั่งเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ที่ครูกำลังสอนเรื่องดวงดาวต่างๆ

เด็กหญิงแนนจ้องมองดาวพลูโตที่มันเพิ่งถูกปลดออกจากระบบสุริยะจักรวาล

ด้วยเหตุที่ว่าพลูโตนั้นไม่โคจรรอบดวงอาทิตย์เหมือนดาวดวงอื่นๆ ในระบบ

พลางคิดไปว่าเจ้าดาวดวงนี้ช่างน่าสงสาร ตัวก็เล็กนิดเดียว

แล้วยังต้องมาถูกแบ่งแยก เพียงเพราะมันไม่ชอบเดินตามใคร

เด็กหญิงอยากรู้ว่าพลูโตรู้สึกยังไง และกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่


เมื่อกลับมาบ้าน

เด็กหญิงเฝ้ามองไปบนท้องฟ้าจากหน้าต่างบานเล็กๆ ของห้องนอน

“มองอะไรอยู่หรือลูก”

ผู้เป็นแม่เข้ามาในห้อง วางแก้วนมอุ่นๆ ไว้บนโต๊ะข้างเตียงเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

เมื่อเห็นลูกสาววัยสิบขวบเอาแต่จ้องมองท้องฟ้าอย่างใจจดใจจ่อ

เหมือนกำลังค้นหาอะไรบางสิ่ง

“มองดาวพลูโตน่ะแม่ หนูอยากไปดาวพลูโต”

เด็กหญิงตอบ สายตายังคงมองไปที่เดิม


“อยู่ไกลขนาดนั้น ไม่มีใครไปถึงได้หรอก แม้แต่มองก็ยังมองไม่เห็นเลย”

เด็กหญิงหันมาหาผู้เป็นแม่


“ไปถึงสิ ขนาดหนูมองไม่เห็นโรงเรียน หนูยังนั่งรถไปจนถึงโรงเรียนได้เลย จริงมั้ยแม่”


เด็กหญิงกลับไปจ้องมองท้องฟ้าผ่านหน้าต่างบานเล็กๆ ดังเดิม

และไม่ได้รับคำตอบใดๆ จากผู้เป็นแม่ นอกเสียจากเสียงปิดประตูห้องเบาๆ

เด็กหญิงแนนนั่งคุยกับพลูโตผ่านหน้าต่างบานเล็กในห้องนอนทุกวัน

จนได้รู้จักกับพลูโตมากขึ้น และยิ่งรู้จักมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งอยากจะไปให้ถึง

“มันเป็นไปไม่ได้หรอก ที่เจ้าจะไปถึงดาวพลูโต เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด”

เสียงทุ้มต่ำ ฟังดูน่ากลัวดังขึ้น ขณะที่เด็กหญิงปั่นจักรยานคันเล็กๆ

หลุดจากแรงดึงดูดของโลก เข้าสู่สภาพไร้น้ำหนักของอวกาศ


สองเท้าเล็กๆ หยุดปั่นกะทันหัน แต่จักรยานก็ยังลอยคว้างอยู่อย่างนั้น

เพียงแต่ไม่ได้พุ่งตรงไปข้างหน้า เธอหันมองรอบตัวเพื่อหาที่มาของเสียง

แต่ไม่พบ


“ทำไมคุณถึงคิดอย่างนั้นล่ะ”

เด็กหญิงตะโกนถาม ทั้งที่ไม่รู้ว่ากำลังพูดอยู่กับใคร และไม่รู้ว่าใครคนนั้นอยู่ตรงไหน


“หนทางไปที่นั่นทั้งไกลและน่ากลัว สิ่งเลวร้ายมากมายที่เจ้าจะต้องเจอ”

สิ่งที่ได้ยินจากเสียงนั้นทำเอาเด็กหญิงรู้สึกใจแป้ว

มันมีอะไรน่ากลัวนักหรือ


“ฮ่าๆๆ”

เสียงหัวเราะอันน่าขนลุกดังขึ้นหลังจากที่เด็กหญิงนิ่งเงียบไปพักใหญ่

“ถ้ารู้สึกกลัวก็จงหยุดซะตั้งแต่ตรงนี้ แล้วกลับไปยังโลกของเจ้าซะ”


“แล้วคุณได้เจอกับคนที่จะเดินทางไปดาวดวงอื่นด้วยหรือเปล่า”

เด็กหญิงตั้งคำถาม


“ใช่ ข้าพบ และพูดกับคนพวกนั้น เช่นเดียวกับที่พูดกับเจ้า”


“แล้วพวกเขาเชื่อคุณหรือ แล้วมีคนไปถึงบ้างหรือเปล่า”


“ทั้งเชื่อ และไม่เชื่อ ทั้งไปถึง และไปไม่ถึง”


“ทำไมคุณต้องมาบอกให้หนูเลิกล้มความตั้งใจ แล้วกลับไปที่โลกล่ะ”

เด็กหญิงถามต่อ


“มันเป็นหน้าที่ของข้า”


“เพื่ออะไร” เด็กหญิงยังถามอย่างไม่ลดละ


“คำตอบนั้น เจ้าต้องรู้มันด้วยตัวเอง”


เด็กหญิงรู้สึกเหมือนความเงียบกำลังเข้าครอบงำจักรวาล

ประหนึ่งว่าทุกสิ่งทุกอย่างหยุดนิ่งเพื่อให้เธอได้ทบทวนสิ่งต่างๆ

ก่อนที่จะตัดสินใจ...


“หนูจะไม่กลับไป หนูจะเดินทางต่อ”

เด็กหญิงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

หลังจากจัดการกับความคิดที่ขัดแย้งกันอยู่ในหัวได้สำเร็จ

ดวงตากลมโตเป็นประกายฉายแววแห่งความมุ่งมั่น


“ฮ่าๆๆ” เสียงนั้นหัวเราะอีกครั้ง

แต่ทว่าเป็นเสียงแห่งความพึงพอใจและชื่นชม

“ถ้าเจ้ามั่นใจ ข้าก็จะรอวันที่เจ้าจะไปถึง

แต่ระหว่างทางเจ้าคงจะได้พบกับเพื่อนๆ ของข้าที่แวะมาทักทายเป็นครั้งคราว

ลาก่อน...แล้วพบกันใหม่เด็กหญิงตัวน้อย”


“เดี๋ยว! เดี๋ยวก่อน!” เด็กหญิงตะโกนเรียกสุดเสียง

“คุณชื่ออะไร”


ปราศจากเสียงใดๆ ตอบกลับมา จนเด็กหญิงคิดว่าใครคนนั้นได้จากไปแล้ว


“ตอนนี้ข้าชื่ออุปสรรค...แต่เมื่อถึงวันที่เราได้พบกันอีกครั้ง วันนั้นข้าชื่อความสำเร็จ”

เสียงนั้นตอบอย่างราบเรียบ


“อุปสรรค...ความสำเร็จ...”

เด็กหญิงพึมพำกับตัวเอง ขณะที่ใครคนนั้นได้จากไปจริงๆ

เด็กหญิงลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า

เสียงนาฬิกาปลุกดังลั่นห้องมาได้พักใหญ่

และเงียบไปด้วยแรงกดจากนิ้วมือเรียวยาวของผู้เป็นแม่


“ตื่นได้แล้วเด็กหญิงแนน ถ้าไปโรงเรียนสาย อดไปถึงดาวพลูโตแม่ไม่รู้ด้วยนะ”


เด็กหญิงยิ้มแก้มปริ นึกถึงความฝันเมื่อคืน

คุณอุปสรรคมาทักทายแล้วสินะ เมื่อยันกายลุกขึ้นจากเตียงได้สำเร็จ

ก้าวต่อไปของการเดินทางก็เริ่มขึ้น...แล้วเจอกันนะ พลูโต...

Comment

Comment:

Tweet

หวังว่าเรื่องนี้ึคงยังไม่จบ

#4 By ni_in on 2009-05-11 21:19

รออ่านเรื่องใหม่Hot!

#3 By namtansign on 2009-05-11 11:20

ใช่ๆ คุ้มค่ากับการอ่านจบมากๆค่ะ

#2 By ♪♫Bob-Ping♪♫ on 2009-05-09 16:14

คุ้มค่ากับการอ่านจนจบ

#1 By namtansign on 2009-05-09 01:24